Árið sem leið var svo sannarlega ár
mexíkananna þriggja, þeirra Alfonso Cuarón,
Alejandro González Iñárritu og Guillermo del Toro,
þriggja vina sem skiluðu allir frá sér
frábærum myndum þá: Cuarón með
Children of Men, Iñárritu með Babel og del Toro
með Pan’s Labyrinth. En á meðan myndir
Cuarón og Iñárritu eru teknar upp á
óvenjulegri hátt en vanalega í Hollywood er mynd
del Toro mun klassískari, en virðist samt frumleg á
nýstárleg. Del Toro, sem gert hefur m.a. myndirnar
Hellboy, Blade 2 og The Devil’s Backbone, hefur gert bestu
myndina af þeim þremur og þá er mikið
sagt; hún er einfaldlega meistaraverk.
Pan’s Labyrinth er ævintýramynd fyrir
þá fullorðnu, mynd sem blandar saman grimmilegan
veruleika við drungalega fantasíu. Það er
því það fyrsta sem ætti að athuga
varðandi Pan’s Labyrinth; þótt hún
sé víða kynnt sem hreinræktuð
fantasía, skipar uppreisnarstríðið og
fjölskyldudramatíkin stærstan sess í myndinni.
Töfrasaga Ófelíu litlu er þó án
efa með því frumlegasta og stundum
óhugnalegasta sem hefur sést í langan tíma,
en hver einasti rammi er gæddur gífurlegu
ímyndunarafli og hugmyndaauðgi. Sagan er einnig
þrungin öðrum merkingum og hliðstæðum
við söguna úr raunverulega heimnum, sem
Ófelía vill ekkert heitar en flýja frá.
Því þar fær hún að finna fyrir
höfuðsmanninum grimma, sem minnir um margt á Ralph
Fiennes úr Shindler’s List. Stríðs- og
fjölskyldudramatíkin og áhrif þess á
Ófelíu er bæði sorglegt og hjartnæmt, en
myndin getur verið mjög ofbeldisfull að því
leyti.
Myndin einkennist einnig af frábærum leik á
öllum vígstöðum, þá
sérstaklega frá Sergi López, sem leikur
skrímslið sem höfuðsmaðurinn er. Ivana Baquero
leikur Ófelíu með eindæmum vel, ásamt
því sem Maribel Verdú í hlutverki
ráðskonunnar og Aridana Gil sem móðirin eru
einnig mjög góðar. Það einnig nefna leik Doug
Jones, sem var Abe Sapien í Hellboy, en hann leikur hér
tvær magnaðar furðuverur.
Pan’s Labyrinth er mynd gerð af alúð af del Toro,
sem hefur gert fallega og hugmyndaríka en á sama
tíma einstaklega dökka og tilfinningahlaðna mynd.
Þetta er í grunnatriðum saga um gott og illt,
mörkin á milli fantasíu og veruleika, en er
framreitt á þann hátt sem sést sjaldan
í kvikmyndum. Ekki nóg með að þetta
sé ein besta fantasíu-drama síðustu
ára, þá er þetta einfaldlega með
þeim bestu yfir höfuð. Hún situr í manni
löngu eftir áhorfið, er uppfull af eftirminnilegum
atvikum og maður finnur sig knúinn til að sjá
hana aftur; sem gerir hana í mínum huga að
meistaraverki./
